రేషన్‌ దారి మూసుకుపోవడం… గిరిజన జీవితాల లోపలి కష్టాలు

అల్లూరి సీతారామరాజు జిల్లా అనంతగిరి మండలం జీనబాడు పంచాయతీకి చెందిన దాయార్తి వాసులకు జీవనాధారం అయిన రేషన్ నిమిత్తం ప్రతి నెలా నరకయాతన అనుభవించేలా పరిస్తితి ఏర్పడింది. ప్రజా పాలన మారితేనేగానీ తమ బాధలకు చల్లని గాలి తగులుతుందనుకున్న పీవీటీజీ (అత్యంత వెనుకబడిన గిరిజనులు) ఆశలు, కొత్త పాలకుల ‘కూటమి’ తీర్పుతో తుడిపాటుకావడం బాధాకరం. ఇంటింటికీ రేషన్ అందించే విధానాన్ని తొలగించి, తిరిగి పాత విధానాన్ని అమలు చేయడంతో, ఈ మారుమూల గిరిజన గ్రామాన్ని మళ్ళీ ఎడారి ఏర్పాటైంది.

ఈ గ్రామంలో 110 మంది తెలుపు రేషన్ కార్డు లబ్ధిదారులు ఉన్నారు. ఎన్ని సౌకర్యాలు ఉన్నట్లు బయటకి కనిపించినా, ప్రతిమాసం కుళాయి ఎదురుగా తినే నోటికే తాళం వేసినట్టుగా, రేషన్ సరకులు తెచ్చుకోవాలంటే దాదాపు 20 కిలోమీటర్లు ప్రయాణించాల్సిందే. ఇందులో ఎనిమిది కిలోమీటర్లు మంచిరోడ్డుపై కాలినడకన వెళ్ళాలి, తరువాత మరో 12 కిలోమీటర్లు ఆటోలో ఒడ్డున పడాలి, ఇరు వేళ్లలో కలిపి 40 కిలోమీటర్లు రాకపోకలు చేయాల్సి వస్తున్నది. ఈ ప్రయాణ ఖర్చు నెలకు ఒక్కొక్కరికి ₹400 వరకు పడుతోంది. కలిపితే గ్రామస్థులందరి మీద నెలకు దాదాపు ₹44,000 భారం పడుతుంది.

దాయార్తి గ్రామంలో రేషన్ డిపో ఉన్నా, సరైన రహదారి లేకపోవడాన్ని నెపంగా చూపి గ్రామానికి రేషన్ సరఫరాను రాష్ట్ర గిరిజన్ కో-ఆపరేటివ్ కార్పొరేషన్ (జీసీసీ) అధికారులు నిలిపేశారు. గత ప్రభుత్వ హయాంలో మినీ వ్యాన్ ద్వారా బల్లగరవు వరకు అయినా రేషన్ వస్తుండేది. కొత్త ప్రభుత్వం అధికారాన్ని చేపట్టిన తర్వాత ఆ సౌకర్యాన్ని పూర్తిగా తెచ్చేసింది. ఇప్పుడు వారందరికీ జీనబాడు పంచాయతీ కేంద్రంపైనే ఆధారపడాల్సిన పరిస్థితి.

ఇంతటి ఇబ్బందుల్లో ఉన్న గ్రామస్థులకు ఇచ్చిన హామీలు కూడా నిర్వీర్యంగా మారాయి. ఉప ముఖ్యమంత్రి పవన్ కళ్యాణ్ గత ఏడాది డిసెంబరులో బల్లగరవు నుంచి దాయార్తి వరకు రహదారి నిర్మాణానికి శంకుస్థాపన చేశారు. కానీ, ఇప్పటికీ అటవీశాఖ అనుమతిలేదన్న కారణంతో పనులు నిలిపివేశారు. పాలకుడిగానే మంత్రివర్యుడి వద్దే అటవీ శాఖ ఉండగా కూడా, అనుమతి ఇచ్చి పనులు వేగవంతం చేయాల్సిన బాధ్యత మరచారు.

వర్షాకాలం పోయినా, మట్టి మార్గాల్లో, కొండలెక్కి దిగుతూ, ఆటో చార్జీలకు నానబడి, ప్రయాణపాలు అయ్యే దాయార్తి ప్రజలు తమ సమస్యపై ఓ పక్క నిరాశతో, మరో పక్క నిరసనతో ప్రభుత్వ దృష్టిని ఆకర్షించేందుకు ప్రయత్నిస్తున్నారు. తమకు కనీస అవసరమైన రేషన్ బియ్యం కోసం ఇలా సుదూర ప్రయాణానికి నిత్యం వెళ్ళడమంటే అన్యాయం అని వారు వేదన వ్యక్తం చేస్తున్నారు. గ్రామస్థులు ఆవేదన వ్యక్తం చేస్తూ, ప్రజాప్రతినిధులు, అధికారులు తమ సమస్యలు ఆలకించి, తిరిగి మినీ వ్యాన్ ద్వారా రేషన్ సరఫరాను పునఃప్రారంభించాలని, వేగంగా రోడ్డు నిర్మాణానికీ మొదలు పెట్టాలని ప్రభుత్వాన్ని కోరుతున్నారు.

ఇలా పాలసీ మార్పులు మరొకసారి సామాన్య గ్రామస్తుల జీవితాల్లో పైకి కనిపించని తులసిదళం ప్రార్థనలా, వెంటాడే మబ్బులా మారిపోయాయి. జీవితంలో సాధారణమైన అవసరాన్ని తీరుస్తూ, గిరిజన జీవితం అబ్బురంగా మారిపోయింది. “చాలదనిపించే కష్టానికి అసలు కారణం పాలకుల నిర్లక్ష్యం, అధికార నిబంధనలు” అన్న ఆవేదన మీదే ఇక్కడి ప్రజలు తమ గొంతును వినిపించుకుంటున్నారు. “రేషన్ మళ్ళీ మాకే ఇంటికొచ్చే దారిని చూపించాలి” అన్న ఆశతో ప్రభుత్వంపై తీరని నిరీక్షణలో… దాయార్తి గిరిజన సమాజం కాలం గడిపేస్తోంది.